Przejdź do treści

Nastrój i depresja MediBilbao Salud

Depresja sezonowa: objawy i leczenie

Depresja sezonowa, czyli SAD, to rodzaj depresji, której epizody wracają w określonych porach roku: najczęściej późną jesienią lub wczesną zimą i trwają do wiosny. Ten poradnik wyjaśnia, czym jest depresja sezonowa, jak często występuje, co ją wywołuje, jakie daje objawy, jak się ją rozpoznaje, jak się ją leczy fototerapią, psychoterapią i lekami oraz co wiadomo o zapobieganiu nawrotom.

Temat
Psychologia
Aktualizacja
Czas czytania
6 min
Sprawdziła
Dr Itziar Gotxi Erezuma · Lekarz specjalista otorynolaryngolog · Izba Lekarska Bizkaii nr 484809757
Dwie kobiety w szalikach spacerują jesienią alejką w parku
Epizody depresji sezonowej pojawiają się najczęściej późną jesienią lub wczesną zimą. Ilustracja wygenerowana przez AI.

Czym jest depresja sezonowa

Depresja sezonowa (ang. seasonal affective disorder, SAD) to podtyp zaburzenia depresyjnego. Według mp.pl wyróżnia ją cykliczny, sezonowo-nawrotowy przebieg: epizody depresji pojawiają się najczęściej późną jesienią lub wczesną zimą i trwają do wiosny, gdy nastrój się poprawia.

Znacznie rzadziej objawy występują wiosną i latem, a jesienią i zimą następuje poprawa. Same objawy depresji opisujemy szerzej w poradniku depresja: objawy.

Jak często występuje

Depresja sezonowa jest stosunkowo częsta, a jej częstość zależy przede wszystkim od szerokości geograficznej: częściej występuje na wyższych szerokościach geograficznych. Według Medycyny Praktycznej w strefie umiarkowanej dotyczy około 4% ludzi, a na obszarach z niedoborem światła słonecznego nawet 10%.

Ryzyko rośnie u osób, które przeprowadzają się na wyższe szerokości geograficzne. Depresja sezonowa dotyka kobiety 4 razy częściej niż mężczyzn, a jej częstość wydaje się maleć z wiekiem.

Co powoduje depresję sezonową

Za kluczowe uznaje się sezonowe zmiany długości dnia i nocy oraz natężenia światła słonecznego, dlatego nawroty pojawiają się cyklicznie w określonych porach roku. Według mp.pl rolę mogą odgrywać też geny, ale nie wykazano konkretnego genu odpowiedzialnego za chorobę.

Jak w typowej depresji, obserwuje się obniżenie serotoniny w mózgu i zaburzenia innych przekaźników, w tym melatoniny. Serotonina i melatonina pomagają utrzymać rytm dobowy, a ich zmiany zaburzają rytm snu i czuwania, przez co trudno dostosować się do zmian długości dnia. Niedobór witaminy D nie jest kluczowy, ale może pogarszać przebieg choroby i reakcję na leczenie; zimą, przy mniejszej ilości światła, jej stężenie może być niższe.

Objawy depresji sezonowej

Objawy nie różnią się zasadniczo od objawów typowej depresji: obniżonego nastroju, utraty radości, spadku energii, zaburzeń snu i apetytu, kłopotów z koncentracją, poczucia winy i niskiej samooceny. Według Medycyny Praktycznej w depresji jesienno-zimowej częściej występują:

  • wycofanie społeczne, swoista „społeczna hibernacja”,
  • zwiększona senność,
  • zwiększony apetyt, zwłaszcza na słodkie i bogate w węglowodany pokarmy, co prowadzi do przybierania na wadze.

W rzadszej postaci wiosenno-letniej bardziej typowe są bezsenność, słabszy apetyt i chudnięcie, lęk, niepokój, pobudzenie i skłonność do agresji.

Jak rozpoznaje się depresję sezonową

Nie ma testu, który rozpoznaje właśnie depresję sezonową. Według mp.pl trzeba spełniać kryteria nawracających zaburzeń depresyjnych, a epizody muszą pojawiać się cyklicznie jesienią i zimą albo wiosną i latem; nie muszą jednak występować co roku.

Lekarz, niekoniecznie psychiatra, może na początek zadać dwa pytania przesiewowe: czy w ostatnim miesiącu zmalały zainteresowania lub zdolność odczuwania przyjemności oraz czy pacjent czuł się smutny, przygnębiony lub bez nadziei. Odpowiedź „tak” na jedno z nich oznacza potrzebę dalszej diagnostyki, najlepiej u psychiatry. Psychiatra korzysta ze skal, ale żaden test nie zastąpi badania psychiatrycznego, czyli rozmowy i obserwacji.

Mężczyzna rozmawia z terapeutką w gabinecie
Nie ma testu, który rozpoznaje właśnie depresję sezonową. Ilustracja wygenerowana przez AI.

Fototerapia: leczenie światłem

Ponieważ za najbardziej prawdopodobną przyczynę uznaje się mniejszą ilość światła jesienią i zimą, uznaną i zalecaną metodą leczenia jest fototerapia, stosowana od lat 80. XX wieku. Według Medycyny Praktycznej polega ona na naświetlaniu światłem:

  • rano, codziennie lub co drugi dzień,
  • o natężeniu od 2500 do 10 000 luksów: przy najniższym natężeniu przez około 2 godziny, przy najwyższym przez około pół godziny,
  • z lampą ustawioną na wysokości oczu,
  • zwykle przez 2–3 tygodnie.

Fototerapia jest uznawana za bezpieczną. Osoby z chorobami oczu powinny jednak wcześniej skonsultować się z okulistą, a osoby przyjmujące leki zwiększające wrażliwość na światło mogą potrzebować innej metody lub naświetlań pod nadzorem lekarza.

Psychoterapia, leki i witamina D

Według mp.pl najskuteczniejsza jest psychoterapia poznawczo-behawioralna, także w wersji opracowanej dla depresji sezonowej (CBT-SAD): zwykle grupowo, 2 razy w tygodniu przez 6 tygodni. Terapeuta pomaga zastąpić negatywne myśli związane z zimą bardziej pozytywnymi i planować przyjemne zajęcia, czyli stosuje aktywację behawioralną. Fototerapia i CBT-SAD są równie skuteczne: fototerapia działa szybciej, a psychoterapia daje trwalsze korzyści; można je łączyć. W naszej poradni psychologicznej w Bilbao prowadzimy terapię poznawczo-behawioralną dorosłych (wizyty po hiszpańsku).

Stosuje się też leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI, a za najskuteczniejszy i zalecany uznaje się lek z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, stosowany także w zapobieganiu nawrotom. Od października do kwietnia zaleca się suplementację witaminy D w dawce 800–2000 IU na dobę, zależnie od masy ciała i diety.

Kobieta zapisuje coś w zeszycie przy stole przy oknie
Terapia poznawczo-behawioralna pomaga m.in. planować przyjemne zajęcia w ciągu dnia. Ilustracja wygenerowana przez AI.

Rokowanie i zapobieganie nawrotom

Depresja sezonowa należy do zaburzeń depresyjnych nawracających, dlatego całkowite wyleczenie jest rzadkie. Według Medycyny Praktycznej dobrze dobrana terapia i higieniczny tryb życia pozwalają jednak dobrze funkcjonować. Ponieważ nawrót da się przewidzieć, można zacząć naświetlania lub leki, zanim pojawią się objawy; nie zawsze to działa, ale może złagodzić i skrócić epizod.

Przeglądy Cochrane z 2019 roku oceniły zapobieganie. W przeglądzie o fototerapii (Nussbaumer-Streit i wsp.) jedyne badanie objęło 46 osób: depresja rozwinęła się u 43% osób z jasnym światłem, 33% z podczerwienią i 67% bez naświetlań, ale dowody mają bardzo niską jakość. W przeglądzie o psychoterapii (Forneris i wsp.) jedyne badanie terapii poznawczej opartej na uważności dało podobne wyniki jak zwykłe postępowanie, a dowody uznano za nierozstrzygające.

Gdzie źródła się różnią

Medycyna Praktyczna i przeglądy Cochrane różnią się w kilku punktach:

  • Zapobieganie: mp.pl pisze, że naświetlania lub leki rozpoczęte przed objawami mogą złagodzić i skrócić epizod. Przegląd Nussbaumer-Streit i wsp. stwierdza, że dowody na zapobiegawczą fototerapię są ograniczone i nie pozwalają na wnioski, a decyzja o zapobieganiu powinna w dużej mierze zależeć od preferencji chorego.
  • Psychoterapia: mp.pl podaje, że CBT-SAD jest tak samo skuteczna jak fototerapia i daje trwalsze korzyści w leczeniu. Przegląd Forneris i wsp. uznał dowody na zapobieganie nowemu epizodowi psychoterapią za nierozstrzygające, bo znalazł tylko jedno małe badanie.
  • Częstość: mp.pl podaje około 4% w strefie umiarkowanej i do 10% przy niedoborze światła. Przegląd Cochrane podaje 1,5–9%, zależnie od szerokości geograficznej.

Najważniejsze o depresji sezonowej

  • To depresja z nawrotami w określonych porach roku, najczęściej jesienią i zimą.
  • Kluczowe są zmiany długości dnia i ilości światła słonecznego.
  • Typowe są senność, większy apetyt na słodycze i wycofanie z kontaktów.
  • Rozpoznanie wymaga kryteriów depresji nawracającej z sezonowym przebiegiem.
  • Leczy się ją fototerapią, psychoterapią poznawczo-behawioralną i lekami przeciwdepresyjnymi.
  • Nawroty można przewidzieć, ale dowody na skuteczność zapobiegania są słabe.

Najczęstsze pytania o depresję sezonową

Te odpowiedzi mają charakter ogólny i nie zastępują wizyty ani indywidualnej oceny lekarskiej.

Co to jest depresja sezonowa?

To rodzaj depresji, której epizody wracają w określonych porach roku: najczęściej późną jesienią lub wczesną zimą i trwają do wiosny.

Jakie są objawy depresji sezonowej?

Takie jak w typowej depresji, a w postaci jesienno-zimowej częściej zwiększona senność, większy apetyt na słodkie i bogate w węglowodany pokarmy, przybieranie na wadze i wycofanie społeczne.

Skąd się bierze depresja sezonowa?

Za kluczowe uznaje się sezonowe zmiany długości dnia i natężenia światła słonecznego, które zaburzają działanie serotoniny i melatoniny oraz rytm snu i czuwania.

Jak działa fototerapia?

Polega na porannych naświetlaniach światłem o natężeniu 2500–10 000 luksów, codziennie lub co drugi dzień, zwykle przez 2–3 tygodnie. Zmniejsza stężenie melatoniny.

Czy witamina D pomaga na depresję sezonową?

Jej niedobór może pogarszać przebieg choroby i reakcję na leczenie. Medycyna Praktyczna zaleca od października do kwietnia suplementację 800–2000 IU na dobę.

Czy depresji sezonowej można zapobiec?

Można zacząć leczenie, zanim pojawią się objawy, co może złagodzić epizod. Przeglądy Cochrane oceniają jednak dowody na zapobieganie jako ograniczone.

Źródła

  1. Medycyna Praktyczna dla pacjentów (mp.pl) · Depresja sezonowa
  2. Nussbaumer-Streit B, et al. Light therapy for preventing seasonal affective disorder. Cochrane Database Syst Rev. 2019
  3. Forneris CA, et al. Psychological therapies for preventing seasonal affective disorder. Cochrane Database Syst Rev. 2019

Ten poradnik ma charakter informacyjny i nie zastępuje oceny lekarskiej. Diagnoza i leczenie zależą od Twojej wizyty i historii choroby. W nagłym wypadku zadzwoń pod 112.