Przejdź do treści

Emocje i zachowanie MediBilbao Salud

Trichotillomania: przyczyny, objawy i leczenie

Trichotillomania to zaburzenie psychiczne, w którym ktoś uporczywie i bez kontroli wyrywa sobie włosy. Według Medycyny Praktycznej zwykle zaczyna się w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania i ma skłonność do nawrotów. Ten poradnik wyjaśnia, jakie są rodzaje trichotillomanii, po czym ją rozpoznać, do kogo się zgłosić i co wiadomo o skuteczności terapii i leków.

Temat
Psychologia
Aktualizacja
Czas czytania
5 min
Sprawdziła
Dr Itziar Gotxi Erezuma · Lekarz specjalista otorynolaryngolog · Izba Lekarska Bizkaii nr 484809757

Czym jest trichotillomania

Według mp.pl trichotillomania to zaburzenie psychiczne polegające na uporczywym i niekontrolowanym przymusie wyrywania sobie włosów. Jest zaburzeniem nawracającym.

Mp.pl zaznacza, że przymus może dotyczyć nie tylko własnych włosów. Można zaobserwować także wyrywanie włosów lalkom, włókien z dywanów czy sierści zwierząt.

Jeśli zmagasz się też z myślami, które wracają wbrew twojej woli, przeczytaj nasz poradnik o natrętnych myślach.

Rodzaje trichotillomanii

Mp.pl wyróżnia dwa rodzaje trichotillomanii:

  • automatyczną: włosy są wyrywane nieświadomie, automatycznie,
  • skupioną: wyrywanie poprzedza uczucie napięcia lub niepokoju, a sama czynność przynosi odprężenie.

Niekiedy przymusowi wyrywania włosów towarzyszy trichofagia, czyli przymus ich zjadania.

Kogo dotyczy trichotillomania

Według mp.pl trichotillomania może zacząć się w każdym wieku, ale zwykle pojawia się po raz pierwszy w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania. Występuje 5–10 razy częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Przegląd Cochrane z 2021 roku (Hoffman i wsp.) określa trichotillomanię jako zaburzenie częste i utrudniające codzienne funkcjonowanie, którego istotą jest nawracające wyrywanie włosów.

Objawy trichotillomanii

Mp.pl opisuje, że w badaniu lekarz stwierdza pojedyncze lub liczne ogniska wyłysienia o nieregularnym kształcie. Skóra w miejscu wyłysienia jest niezmieniona: nie ma cech stanu zapalnego, zaniku ani blizn.

Najczęściej włosy są wyrywane z:

  • owłosionej skóry głowy,
  • brwi,
  • rzęs,
  • a w dalszej kolejności ze skóry przedramion, okolicy łonowej lub okołoodbytniczej.

W postaci skupionej osoba odczuwa przed wyrwaniem włosa napięcie lub niepokój, a po nim ulgę. W postaci automatycznej może w ogóle nie zauważać, że wyrywa włosy.

Do jakiego lekarza z trichotillomanią

Według mp.pl przy objawach wskazujących na trichotillomanię należy zgłosić się do lekarza rodzinnego (POZ) lub dermatologa.

Lekarz rozpoznaje trichotillomanię na podstawie obrazu klinicznego. W większości przypadków choroba wymaga też konsultacji psychiatrycznej.

W naszej poradni psychologicznej w Bilbao prowadzimy psychoterapię przy trichotillomanii i innych zachowaniach powtarzalnych (wizyty po hiszpańsku).

Jak leczy się trichotillomanię

Mp.pl podaje, że u niektórych pacjentów, zwłaszcza małych dzieci, już sam kontakt z lekarzem, postawienie rozpoznania i wyjaśnienie problemu może powstrzymać dalsze wyrywanie włosów.

Poza tym w leczeniu stosuje się:

  • psychoterapię, która według mp.pl jest ważnym elementem terapii,
  • leki przeciwdepresyjne z grupy hamujących wychwyt zwrotny serotoniny, o których decyduje lekarz.

Ze względu na psychiatryczne tło choroby trudno według mp.pl podjąć działania zapobiegawcze.

Terapia behawioralna: co pokazują badania

Metaanaliza z 2014 roku (McGuire i wsp.) objęła 11 badań z randomizacją dotyczących terapii behawioralnej i leków hamujących wychwyt zwrotny serotoniny w trichotillomanii.

  • terapia behawioralna dawała duży efekt w zmniejszaniu nasilenia wyrywania włosów,
  • efekt był większy w badaniach z większą liczbą godzin kontaktu z terapeutą,
  • był też większy, gdy terapię uzupełniano technikami poprawiającymi nastrój, niż przy samych tradycyjnych elementach terapii behawioralnej,
  • leki hamujące wychwyt zwrotny serotoniny dawały efekt umiarkowany.

Metaanaliza wskazuje, że potrzebne są dalsze badania, zwłaszcza nad lekami u dzieci i młodzieży.

Leki w trichotillomanii: co mówi Cochrane

Przegląd Cochrane z 2021 roku objął 12 badań z udziałem dorosłych, dzieci i nastolatków. Były to niewielkie badania, prowadzone w jednym ośrodku i trwające od 5 do 13 tygodni.

Według przeglądu nie ma wystarczających dowodów, by potwierdzić lub wykluczyć skuteczność jakiegokolwiek leku czy grupy leków w leczeniu trichotillomanii u dorosłych, dzieci ani nastolatków. Wstępne wyniki pojedynczych, małych badań sugerują możliwe korzyści kilku leków z różnych grup u dorosłych. Dla leków z grupy SSRI zabrakło danych o odpowiedzi na leczenie.

Prawie wszystkie badania porównywały lek z placebo. Przegląd ocenił m.in. przeciwutleniacze, leki przeciwpsychotyczne, modulatory glutaminianu i leki blokujące receptory opioidowe. Przy większości porównań różnica wobec placebo była niewielka albo żadna, a część wyników pochodziła z jednego badania z kilkudziesięcioma uczestnikami. Dla leków blokujących receptory opioidowe dowody są bardzo niepewne.

O tym, czy zastosować lek, decyduje lekarz.

Gdzie źródła się różnią

  • Leki przeciwdepresyjne. Mp.pl wymienia leki hamujące wychwyt zwrotny serotoniny jako stosowane w leczeniu. Metaanaliza z 2014 roku przypisuje im umiarkowany efekt, a przegląd Cochrane z 2021 roku uznaje, że dowody nie wystarczają, by potwierdzić skuteczność jakiejkolwiek grupy leków.
  • Psychoterapia. Mp.pl nazywa psychoterapię ważnym elementem leczenia, obok farmakoterapii. Metaanaliza z 2014 roku wykazała dla terapii behawioralnej efekt duży, wyraźnie większy niż dla leków.
  • Dzieci. Mp.pl podaje, że u małych dzieci samo rozpoznanie i wyjaśnienie problemu bywa wystarczające. W przeglądzie Cochrane badanie leku u dzieci i nastolatków nie wykazało różnicy wobec placebo.

Najważniejsze o trichotillomanii

  • Trichotillomania to uporczywy, niekontrolowany przymus wyrywania sobie włosów.
  • Może być automatyczna albo skupiona, poprzedzona napięciem i dająca ulgę.
  • Zwykle zaczyna się w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania i częściej dotyczy kobiet.
  • Daje nieregularne ogniska wyłysienia na skórze bez stanu zapalnego i blizn.
  • Zacznij od lekarza rodzinnego lub dermatologa; zwykle potrzebna jest konsultacja psychiatryczna.
  • Najsilniejsze dowody dotyczą terapii behawioralnej; skuteczność leków jest niepewna.

Najczęstsze pytania o trichotillomanię

Te odpowiedzi mają charakter ogólny i nie zastępują wizyty ani indywidualnej oceny lekarskiej.

Co to jest trichotillomania?

Według mp.pl to zaburzenie psychiczne polegające na uporczywym i niekontrolowanym przymusie wyrywania sobie włosów, najczęściej ze skóry głowy, brwi i rzęs.

Skąd się bierze trichotillomania?

Mp.pl opisuje ją jako zaburzenie o tle psychiatrycznym. W postaci skupionej wyrywanie poprzedza napięcie lub niepokój, a czynność przynosi odprężenie; w postaci automatycznej odbywa się nieświadomie.

Do jakiego lekarza z wyrywaniem włosów?

Według mp.pl do lekarza rodzinnego lub dermatologa. Rozpoznanie stawia się na podstawie obrazu klinicznego, a w większości przypadków potrzebna jest też konsultacja psychiatryczna.

Czy trichotillomania jest uleczalna?

To zaburzenie nawracające, ale leczy się je psychoterapią i niekiedy lekami. Metaanaliza badań wykazała duży efekt terapii behawioralnej w zmniejszaniu nasilenia wyrywania włosów.

Czy włosy odrastają po trichotillomanii?

Mp.pl podaje, że skóra w miejscach wyłysienia jest niezmieniona, bez blizn i zaniku. Źródła nie opisują jednak szczegółowo odrastania włosów, dlatego warto omówić to z dermatologiem.

Czy dziecko może mieć trichotillomanię?

Tak. Zaburzenie zwykle zaczyna się w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania. U małych dzieci samo rozpoznanie i wyjaśnienie problemu przez lekarza może według mp.pl powstrzymać wyrywanie włosów.

Źródła

  1. Medycyna Praktyczna dla pacjentów (mp.pl) · Trichotillomania
  2. Hoffman J, et al. Pharmacotherapy for trichotillomania. Cochrane Database Syst Rev. 2021
  3. McGuire JF, et al. Treating trichotillomania: a meta-analysis of treatment effects and moderators for behavior therapy and serotonin reuptake inhibitors. J Psychiatr Res. 2014

Ten poradnik ma charakter informacyjny i nie zastępuje oceny lekarskiej. Diagnoza i leczenie zależą od Twojej wizyty i historii choroby. W nagłym wypadku zadzwoń pod 112.